اللهم عجل لولیک الفرج

.چه می شد که ما را در جمع پروانه هایت پذیرا می شدی؟

چه می شد که می آمدی

 تا تشعشع گرمی نگاهت چشم دلمان را روشن می کرد.

مهدی جان نظری فرما. به همه پروانه هایی که در کوچه های انتظار به امید حس کردن گرمای وجودت گرد هم آمده اند.

مولا جان نظری فرما...

 این روزها تمامی لحظه هایش برگ برگ کتاب قطور انتظاریست که

به امید آمدنت از پس هم ورق می زنیم...

می خواستم از دوری ات شکوه کنم...اما به یاد آوردم که در میان ما نظاره گرمان هستی!

به یاد آوردم که در برابر چشمان منتظرت،چگونه دلت را آزرده ایم!خبرآمد،خبری در راه است...

 چگونه خود را منتظر بنامیم در حالی که از خود نیز به ستوه آمده ایم؟!ای دلبند زهرا...

 نه پای پیش داریم ونه پای پس...!

شما بگو به کدامین سوی روی گردانیم؟انتظاری بی پایان از سویی...ودشواری ها از سویی دیگر،محرک نومیدی مایند!

چشم به راه بهار آمدنت بودن ،چه گوارا...ای قرار دل های بی قرار!ای نازدانه هستی!تا کی در انتظار روزها وسال هارا شماره گری؟!

ای دلبر غائب از نظر!چه بگویم  که خود می دانی چه در دل می گذرد...مولا جان ..

 چه کسی می داند؟ شاید آن شادترین لحظه ما در راه است …